Aşık Ben 10 Oyunu

Bakugan gundalian invaders 1. Bölüm (Türkçe)

Naruto izle 1. bölüm

İslam ve Hayat – Anne Karnında Çocuğun Dini Eğitimi

Büyük mağazalar, milyonlarca kadının nedensizce bile olsa dolaşmayı tercih ettikleri yerlerin başında geliyor.

ALIŞVERİŞE KARŞI TUTUM ÖĞRENİLEN BİRŞEY

Peki bunun nedeni insan doğası mı yoksa yetiştirilme biçimi mi? Satış düzeyleri üstüne yapılan araştırmaya göre, alışverişe karşı alınan tutum öğrenilen bir şey. Bunu daha da ilerletmek gerekirse alışverişkolik bir kadının, bu tutumu annesinden öğrendiğini sonucuna varılabiliyor.

ANNELER ÖRNEK ALINIYOR

Çocukların kıyafetlerinin çoğunu alan anne olduğu için, onları model alan kız çocukları da alışverişe yatkın oluyor, kız çocuklarının hayatları boyunca moda ve alışverişe duyduğu ilgi böylelikle başlıyor.

Hertfordshire Üniversitesi Psikoloji Bölümünden Dr. Karen J. Pine durumu şöyle özetliyor ; ‘Toplum kadınların dış görünüşlerine o kadar çok önem veriyor ki kız çoçuklarına erkeklere göre daha fazla kıyafet alınıyor. Babalar oğullarını futbol maçlarına götürüken, anneler kızlarıyla alışverişe çıkıyorlar, alışverişın kadınlar için vazgeçilmez olmasını buna bağlayabiliriz’

İşte emzirme tüyolarıyla anneler korkularını giderecekler.

HABERİN DEVAMI İÇİN TIKLAYIN…

Yeni moda: “Proje Çocuk” yetiştirmek!

Çocuklar anne babalarının projelerini gerçekleştirmek için doğuyor!Anne baba yaklaşım tarzları her geçen gün yeni bir isim alıyor. Şu günlerde moda “Proje Çocuk” ve “Mükemmeliyetçi Anne Babalar”. Proje çocukları mükemmeliyetçi anne babalar yetiştirmektedir.

Modern anne babaların yeni modası “proje çocuk yetiştirmektir”.

Peki, neden proje çocuk diyoruz?

Çünkü anne babalar kendi çocukluğunda başaramadıkları arzularını, hayallerini çocuğa aktarıyor ve onu bu beklentilerini karşılayacak bir proje gibi görüyorlar. Bu projelerini gerçekleştirmek için çocuklarının adına karar alıyor ve çocuğa kendi istedikleri yolda ilerlemeleri için baskı yapıyorlar. Henüz hamilelik döneminde çocuğun hangi okula gideceği, hangi sanat etkinliklerine yöneleceği, ne olacağı belirleniyor. Çocuk anne babalarının gerçekleşmemiş arzularını yerine getirecek bir görevli gibi doğuyor.

Anne Baba; “Bu suçu işlemeyin!

Çocuğunuz sizin yarım bıraktığınız projenizi, hayalinizi gerçekleştirmek için bu dünya gelmedi. Çocuğunuzun adına kararlar almaktan vazgeçin ve onun kişiliğine ve ilgi alanlarına uygun olmayan bir program geliştirip ona devam etmesini beklemeyin. Unutmayın böyle yapmanız çocuk haklarına aykırı ve büyük bir suç işliyorsunuz. Bunun telafisi de mümkün değil. Çocuğunuz bu şekilde büyüdüğünde ilerde çocukluğunu geri veremezsiniz. Lütfen zamanında çocuğunuzun çocukluğunu geri verin ve bu suçu işlemeyin.

Anne Baba; “Ben çocuk olmak istemiyorum!”

Çocuk için görev doğar doğmaz başlıyor. Anne baba şartlarını zorlayarak çocuğun önüne inanılmaz fırsatlar sunuyor. Çocuğu en iyi oyun gruplarına, anaokullarına gönderiyor. Özel sanat dersleri aldırıyorlar. Anaokulları da anne babaların bu talebi karşısında oyun okulu olduğunu unutup, eğitim vermeye kalkıyorlar. Böylece çocuk özgürce oynamak yerine anaokulunda çok çeşitli sanatsal branş dersleriyle karışıyor. Çocukların 0- 6 yaşta ihtiyaçları yaşıtlarıyla özgürce oynamaktır. Fakat anaokullarının yoğun disiplinli eğitim programlarından dolayı çocuk kendini ilkokulda hissediyor.

Anaokulu dönemi bitip ilkokul dönemi başlayınca da ilerde en yüksek puanları alabileceği okullar tercih ediliyor. Okulların kendi programı yetmiyor gibi anne babalar geleceğe iyi hazırlansın diye okul sonrası da çocuğun programını dolduruyorlar. Hafta içi okuldan sonra, hafta sonu ise tüm gün çocuk bir etkinlikten bir etkinliğe koşturuyor ve kendilerini kaybediyor. Burada anne babalar gaddar bir patrondan farksız. İnsan Hakları ve Çocuk Haklarına göre çocukların yaşına uygun olmayan yoğun işlerde çalışmasının çocuk haklarına aykırıdır. Anne babaların yaptığı bundan farksızdır. Çünkü çocuk para kazanmak için değil ama anne babalarının ağır beklentilerini karşılamak için çalışıyor ve çocukluklarını yaşayamıyor.

Anne Baba; “Bu kadar beklenti altında eziliyorum”.

Anne babalar çocuklarına yaşlarına uygun olmayan programa dahil ederek en büyük suçu işliyor. Lütfen sevgili anne babalar şimdi kendi çocukluğunuza dönün 1 dakika gözlerinizi kapatın ve çocukluğunuzda bir gününüzü nasıl geçirdiğinizi hatırlayın. Eminim çoğunuzun yarım gün okuldan sonra akşam kadar arkadaşlarınızla dilediğiniz gibi oynadığınız, hatta yaz akşamları saat dokuzdan önce eve girmediğiniz aklınıza gelecektir. Hafta sonu ise tamamen size ait olduğunu hatırladınız.

Peki, şu dönemde siz çocuk olmak ister miydiniz?

Zaten çocuklar evde ve okulda 4 duvar arasına mahkum edilmiş. Çocuklar sabah çıkıyor akşamüstü eve dönüyorlar. Okuldan döndükten sonra da başka bir kursa gidecek halleri kalmıyor. Hafta içinin yorgunluğunu hafta sonu çıkaracakken, hafta sonu da anne babanın istediği programa çocuğun katılması istemiyor ve çocuğun enerjisi kalmıyor. Bu şartlar altında çocuk mutlu olmaz, fiziksel gelişimi dahi yavaşlar. Çocuklar bol bol oynayarak büyür.

Çocuğunuzu projeniz görmemeniz dileğiyle,

Pedagog Psk.Dan. Sevil Yavuz

Suzan Hanım, küçük kızı Sena’nın yanından ayrılmasını istemediği için hayvanların zararlı yönlerini öne çıkararak kızını korkutur. ‘Oraya gidersen hav hav seni yer.’ ‘Uslu durmazsan seni aslana veririm.’ ‘Dolabı karıştırma, böcek seni ısırır.’ O yaşına kadar bu hayvanları hiç bilmeyen Sena, içinde hayvan sevgisinden önce hayvanlara karşı korku oluşturur. Şimdi küçücük ve zararsız bir böceği görmesi bile onu ağlatmaya yetiyor.

Birçok anne-babanın çocuğuyla sıklıkla yaşadığı bu diyalog, çocuklarda hayvan korkusu oluşmasının temelini oluşturuyor. Beton binalar içinde, doğal hayattan uzak büyüyen çocuklar, kâinatı paylaştığımız hayvanlara karşı korku fikri ile yetişiyor. Oysaki hiçbir hayvan türü kendisine karşı yönelmiş veya yönelebilecek bir tehdit algılamadığı sürece insana zarar vermiyor. Çocukların yaşadığı çevrede en azından kedi, köpek, arı, sivrisinek, kelebek gibi hayvanlarla karşılaşmaması imkânsız. Ancak korkularla yetiştirilen çocuklar bu hayvanlara karşı bile büyük bir endişe duyuyor.

DİSİPLİN ARACI OLARAK GÖRMEYİN

Çizgi filmlerde abartılan ve korku unsuru olarak sunulan hayvanlar, hayvan fobisini artırırken, anne-babanın ürkmeyi tetikleyen cümleleri de cabası. Uzmanlar ailelerin hayvanları, çocuklara karşı sevimsiz ve korkutucu gösteren ifadelerden kaçınmalarını tavsiye ediyor. Psikolog Orhan Dünya, “Anne-babalar, hatta hala ve teyzeler çocukları bir disiplin aracı olarak hayvanlarla korkutmayı bol bol kullanıyor. Sık sık başvurulan yıldırarak terbiye etme yöntemi doğru değil. Burada büyükler kendi korkuları ile çocuklara örnek olmamalı.” diyor.

Çocukların doğa ile uyum içerisinde yaşayabilmesi için görev ebeveyne düşüyor. Aile çocuğuyla birlikte bir hayvanla karşılaştığında o hayvana sevecenlikle yaklaşarak hayvanı sakin bir biçimde izlemeli sonra hayvanın özellikleri, çocuğa doğru bir yaklaşımla anlatılmalı. Mesela, köpeğin insanlara zarar vermediği, bir insandan zarar görme endişesi yaşamadıkça insanları ısırmadığı, hangi hayvanın hangi durumlarda zarar verebileceği tatlı dille anlatılmalı.
Hayvanla karşılaşan çocuk hayvandan ürkerse, çocuğu hayvana zorla yaklaştırmak, hayvanı çocuğun üstüne atmak, zorla dokunmasını istemek ürkmeyi artırıyor. Korku durumlarında ailelerin olumlu, güven verici, korkuyu desteklemeyen ve açıklayıcı tutumları yeterli. Aileler kendilerinin de korkmadığı bir hayvandan bahsederek çocuğa hayvanlardan korkulmaması gerektiğini anlatabilir. Hayvanat bahçesine gidilerek farklı canlıları tanımasına fırsat verilebilir. Hatta uygun fiziki çevre bulunduğu takdirde ebeveynler korkmadıkları bir evcil hayvanı evlerinde besleyebilir. Doğru ve olması gerektiği gibi bakılan evcil hayvanlar çocuklarda sevgi, sevilme duygusu, kişiler arası duyarlılık ve kişiler arası bağı da güçlendirir.

Celal Bayar Üniversitesi Eğitim Fakültesi Öğretim Üyesi Yrd. Doç. Dr. Sami Oluk da çocuklardaki yılan korkusu üzerine yaptığı çalışmada, çizgi filmlerin, ailelerin ve çevrenin etkisinden bahsediyor. Oluk, “Korkular sadece deneyimlerle oluşmaz, çocukların çevreden duydukları da korku sebebi olabiliyor. Bu sebeple ebeveynlerin, çocukları gerçek bilgilerle aydınlatması lazım.” diyerek eğitimin önemine vurgu yapıyor.

Hayvan korkusu nasıl aşılır?

Yrd. Doç. Dr. Sami Oluk, şu önerilerde bulunuyor:

* İlköğretimde doğal yaşama ait canlılarla ilgili bilgilerin kapsam ve içeriği genişletilmeli.

* Çevre eğitiminde yerel değerler, şehir efsaneleri, mitler göz önüne alınmalı.

* Özellikle kırsal bölgelerde yaşayan ya da geçici olarak da olsa buralarda yaşayan insanlara hayvanların ekolojik ve biyolojik özellikleri hakkında bilgi verilmeli.

* İnsanların hayvanla karşılaşması veya hayvan tarafından zarar gördüğü zaman (ısırılması, kovalanması) halinde ne yapması gerektiği konularındaki eğitimler yaygınlaştırılmalı.

* Çocuğa zarar vermeyecek ve sevgisini artıracak canlılarla ilgili deneyimler yaşatılabilir.

* Evcil hayvan beslemesine müsaade edilebilir.

* Çocuklara fabl tarzı kitaplar okutarak sevgileri pekiştirilmeli.

Geçtiğimiz günlerde ünlü anne-çocuk dergilerinden birine konuşan Garner, annelikle ilgili, “Çocuk yetiştirmenin belli bir doğrusu olamayacağını, annenin kendi doğrularını bulması gerektiğini” anlattı.

“Hiç bir anne kendini belli bir şekilde davranmak için baskı altında hissetmemeli” diyen Garner, “Anneliğin belli bir kuralı yok, nasıl bir anne olursanız olun, kendinizi yargılamayın” diye belirtiyor. Garner’ın çocuklarıyla ilgili tek takıntısı çocuklarının sağlıklı beslenmeleri. Garner, kızlarının şeker seviyesini dengede tutan ve metobilazmalarını çalıştıran yiyecekler yemelerine gayret ediyor.

Bir grup uzman araştırmacının yaptığı incelemeler doğrultusunda bebeğini öpen bir anne yavrusuna bağışıklık sistemini kuvvetlendiren bir dizi bakteri geçişi sağlıyor. Bu sayede bağışıklık sistemi güçleniyor ve soğuk algınlığı ve kulak iltihapları gibi hastaların iyileşme süreci hızlanıyor.

DAHA ÇABUK UNUTUYORLAR

Bebekleri kucaklamak da iyileşmeyi sağlıyor. Montreal’de bulunan Bliss Hastanesi erken doğan ünitesindeki doktorların araştırmaları doğrultusunda 61 bebek incelendi. Bilim adamları bebeklerin nabzını, kandaki oksijen seviyesini ve kan alımı esnasındaki yüz ifadelerini inceledi. Sonuçlara göre anne kucağındaki bebekler ağrıyı çok daha çabuk unutuyor ve daha hızlı iyileşme kaydediyor.

Annesiyle birlikte incelemeye tabi tutulan bebekler daha çabuk iyileşirken, annesiz olanların daha fazla ağrı çektiği saptandı.

Milliyet